( Read more... )

My aim for this year: read everything that Sir Arthur Conan Doyle wrote about Sherlock Holmes.

For this I need the book below:

Because you can never have enough of them, now can you? :D

But first of all, I found another review in Polish, this time the reviewer did her homework and the text is a pleasant read. You can find it here, it's by Katarzyna Wajda.

Another thing is short interview with Guy Ritchie where he mentions the Punch Bowl. Is he referring to the boxing ring or his pub in Westminster, can anyone clarify that for me? Also, I agree about the fighting sequence: it has done to the movie what bullet time had done to Matrix.

In my tedious but fruitless search for a screenplay from Sherlock Holmes (I'll explain in a moment what I need it for) I came across an early version of one of my very favourite scenes in the movie: you can read it here. The scene is much better now and I know I had read another interview with Ritchie where he explains that somewhere along the way RDJ had become a real expert in Sherlock Holmes' source material and together they infused the dialogues with quotations from Conan Doyle's books. I can't find it anymore but if you know it, please leave me the link in comments.

Anyway, the whole idea is that I watch the movie again and again, and find all the quotations and allusions they inserted. I already consulted Wikipedia for this and they have a few examples, but I found some more as well. I'm doing in in chronological order, as they appear in the movie (or at least I will, when I get to watch the movie again).

But the thing is, I'm new to the fandom. Very eager, but inexperienced. So I need help. All of you who has seen the movie and read the books can help. Have some of the words uttered by the movie characters ring a bell? Can you identify the story or just a collection it may come from? Yes? Then comment here and together we will make this little Project of mine alive. And pimp it (I'm leaving the entry open so that everyone can see it.)

( Sherlock Holmes Quotes: from Conan Doyle to Guy Ritchie )

See what I did there? I rhymed! ("They call me the rhymenocerous", khem, khem...)

Anyway, an entry for T. You don't have to watch all House M.D. (although it's a really good TV series and I recommend it), but there are some wonderful episodes that are a must-see because of the theme, characters or the way plot develops.

( Read more... )

So, that's the list. It's biased, and cut by me, and it concentrates too much on House/Wilson relationship (but hey, that's the most interesting part of that show), and you may not agree with me. Still, these are original episodes, and totally worth-watching.

Srsly, I can't adore this guy any more (thanks, Md.)

Ninedin mnie wywołała do tablicy, więc odpowiadam.

1. Czy zdarzyło Ci się przeczytać książkę, która w sumie była słaba, ale miała jeden element - postać, motyw, element świata przedstawionego - który Cię zachwycił?

Jedną z fajniejszych rzeczy w moim prywatnym rozwoju czytelniczym było pozbycie się przymusu dokończenia każdej książki, którą zaczęłam czytać, co oznacza, że słabych książek raczej nie czytam. Znam rynek wydawniczy w interesującym mnie kawałku dosyć dobrze, znam również swoje upodobanie, co pozwala mi dobierać lektury, które raczej kończę. Jest jednak jeden wyjątek. Mówię to o trylogii "His Dark Materials" Philipa Pullmana. O całości sporo słyszałam, książka leży w obszarze zachodzących na siebie moich zainteresowań (fantastyka i YA), na allegro akurat była promocja.

Przez pierwszy tom przebrnęłam mimo braku sympatycznych postaci. Znaczy się doceniam Lyrę, rzadko zdarza się kłamliwa, dziecięca narratorka, Cyganie byli fajni, podróż na Spitsbergen fajna, cliffhanger na końcu jak się patrzy. Sięgnęłam po drugi tom i myślałam, że nie zdzierżę. Różnica poziomu prozy w porównaniu z pierwszym tomem była wyraźnie zauważalna i gdyby nie postać drugiego, nowego narratora, Willa, chybabym książki nie skończyła, a tak z rozpędu pochłonęłam również trzeci (wybitnie beznadziejny) tom. Will jest postacią jakby z innej książki i osobiście żywię przekonanie, że Pullman w jakiś sposób podebrał go z twórczości Diany Wynne Jones. Albo sklonował Jesse'a z "Mostu do Terabithii", bo to podobny typ postaci.

2. Czy zdarza Ci się sięgać po pojedyncze powieści z gatunków, których normalnie nie czytasz?

Oj zdarza. W kręgu moich zainteresowań czytelniczych leży fantastyka oraz YA, ale np. w zeszłym roku zaczęłam czytać kryminały (zaczęło się od Marthy Grimes, potem Stieg Larsson, teraz Conan Doyle) i bardzo je sobie chwalę. Moim guilty pleasure są książki dla kobiet powstałe na fali popularności Bridget Jones; czytam je z rzadka, zrywami, bo to zwykle pozycje na jeden dzień. Lubię brytyjski dramat, ale nie szukam nowych tytułów, raczej czekam, aż same wpadną mi w ręce. Poza tym od czasu do czasu staram się nadrabiać klasykę z szeroko pojętego kanonu literatury światowej (u mnie kończy się na angielskojęzycznej, jestem dyletantką, jeśli chodzi o autorów rosyjskich czy francuskich).

Staram się za to omijać tzw. "bestsellery". Kilka razy sparzyłam się na takich tytułach (choć muszę przyznać, że częściej trafiam na fajne rzeczy, jak Harry Potter czy pierwsza książka Zafona). Trzymam rękę na pulsie, monitoruję zagraniczne i krajowe listy najlepiej sprzedających się książek, ale podchodzę do nich krytycznie.

3. Czy kiedykolwiek przy lekturze zdarzyło Ci się zapomnieć o świecie zewnętrznym do tego stopnia, że straciłeś/-aś poczucie czasu i zapomniałeś/-aś o czymś ważnym?

Nie. Zdarza mi się odsunąć w czasie lub całkowicie porzucić pewne zobowiązania (głównie sprzątaniowe), gdy książka mnie wciągnie lub postanowię spędzić cały dzień w łóżku czytając, ale nie zapominam o niczym. Lektura jest dla mnie ucieczką, ale obowiązkowość jest we mnie głęboko zakorzeniona.
--------------------

Do odpowiedzi nie nominuję nikogo, głównie dlatego, iż jestem zbyt zmęczona, by wymyślać pytania.

Dla lelwani, tranquil_me oraz morien_san!!!

So, iPad.

Y/N?

Leave your opinion in the comments. Cause I really need it to decide whether to buy it or not.

IS it still today down there? Oh, nevermind.

HAPPY BIRTHDAY TO blamebrampton!

I can't embed it, so you'll have to drag yourselves to see the videos and the photos from BBT's cast's recreation of the most important media events of 2009. They're hilarious!

Because I just remembered!

A dobrego naleśnika czyni trening. Umiem nawet przewracać placki podrzucając je na patelni. Lewą ręką. Ha!

Tak się tylko chciałam podzielić radością, bo chociaż żyję na tym świecie już lat prawie trzydzieści, to jak żywo naleśników robić nie umiałam, chociaż wielokrotnie próbowałam.

Z tej radości jutro chyba znowu stosik usmażę. :D

Apparently, as my mother informed me over the phone, there's almost 10 Celsius degrees difference between yesterday's and today's temperature. I couldn't tell: I was freezing yesterday, I'm freezing today, and all because I'm sick. I finally gave up and went to the doctor, and got a sick leave. I finally got the time to read or update a webpage, but the problem is I'm not strong enough or lucid to enough to do any of that. Instead I'm going to bed with a hot cup of tea and some medicine.

(photo remade by cydienne)

Miało nie być, ale będzie, bo nie znoszę durnych recenzji. A pan Jacek Szczerba z GW przeszedł tym razem samego siebie.

A ja za cholerę nie mogę zrozumieć, jak gazeta.pl może puszczać recenzje, w których znajdują się następujące zdania: Inne charakterystyczne cechy londyńskiego detektywa wybrzmiewają lepiej: Holmes brzdąka na skrzypcach, zażywa podejrzane środki (pod tym względem Downey Jr. idealnie nadaje się do roli, bo ma problemy z używkami).

RDJ miał, problemy z używkami, ale żona go krótko trzyma i już nie ma. Od czasu "Iron Mana" wykazuje aktorsko tendencję zwyżkową i nie słychać nic o skandalicznym zachowaniu na planie itp., bo takich sytuacji po prostu nie ma.

Ale to dopiero wierzchołek góry lodowej. Idźmy dalej.
( Read more... )

Ja tam osobiście na film zamierzam pójść jeszcze co najmniej dwa razy, pomimo irytującej Rachel MacAdams oraz pomimo jeszcze bardziej irytującej recenzji pana Jacka Szczerby. Co też i wam polecam, bo film jest zacny i mocno steampunkowy, jednocześnie kanoniczny i oryginalny, śmieszny i nie można się na nim nudzić.

ETA: Komuś jeszcze się recenzja pana Szczerby nie podobała :D.

Oprócz Jakubowej odpowiedzi na post Roberta Łakuty w formie nowego posta, głos zabrał Maciej Guzek, o ile dobrze pamiętam prawnik z wykształcenia.

Popcorn still applies, tylko męczy mnie przebijanie się przez tony niemerytorycznych komentarzy. Also, mnóstwo autorów wydawanych w FS (Robert Cichowlas, Jakub Małecki, Anna Kańtoch) zaczyna się wypowiadać i wygląda na to, że akurat w tej batalii wydawnictwo polegnie. Teraz przyszedł czas na damage control.

Dyskusja przeniosła się również częściowo na Zaginioną Bibliotekę, gdzie Ania Brzezińska broni czci Runy. Która to Runa zyskała właśnie nowego autora.

Totally in topic with my previous post, because, duh, Paloma Faith starred in Gilliam's movie. :D

So, the year 2010 in pop music, as I see it, is going to be girls' year. Starting with this lady:

( Read more... )

On the plus side:
+ visual side of the movie
+ performance of Andrew Garfield (seriously, I'd watch that boy if I were you, he was the best actor in the movie)
+ the face of Lily Cole: she was born to be put in different costumes
+ Tom Waits in a bowler hat
+ awesome Johhny Depp and pretty good Jude Law
+ great characters
+ good retelling of some old-as-the-world-itself-stories (oh, if only the movie was about story-telling!)

On the minus side:
- Heath Ledger's improvisation of dialogues
- too much slapstick
- uneven pace of storytelling
- lack of the leitmotif whatsoever.

As Terry Gilliam's movies go, it was much better than Tideland, though suffered the same overabundance of imagination and lack of plot, but it wasn't Twelve Monkeys' level. All in all, it reminded me a lot of Tim Burton's Big Fish. Also, the re-cutting was invisible, and the four actors playing the same character made it so much more interesting (I wouldn't like the movie if Ledger alone played Tony in it).

I wcale nie mam na myśli Big Gay Battle pomiędzy Neilem Patrickiem Harrisem a Johnem Barrowmanem, tylko wojnę, którą Jakub Ćwiek wypowiedział Fabryce Słów na swoim blogu, o tu, jedną małą wzmianką o "Drzewie Crossa". Rękawicę podniosła Dominika Repeczko (Fahrenheit, obecnie Dyrektor Wydawniczy FS), odpowiadając w komentarzach. Jakub przeszedł do kontrataku, przedstawiając rozszerzoną wersję wydarzeń.

Ja osobiście batalię śledzić będę z zapartym tchem.

Zupełnie nie mój kawałek chleba, w dodatku rozdział pominięty przeze mnie w edukacji muzycznej (znaczy się znam Edith Piaf, ale to by było na tyle). A jednak, jednak, dreszcze nie przechodzą.



Jako lektura uzupełniająca Ne Me Quitte Pas tegoż (tylko najpierw pochować żyletki i inne ostre przedmioty mogące zostać użyte do otwarcia żył), polska wersja w wykonaniu Kasi Groniec, oraz Amsterdam w wykonaniu Dresden Dolls. I David Bowie, bo to, duh, David Bowie. Żadna tak dobra jak Brel. Jemu nikt do pięt nie dorasta. To były czasy.